Bardzo dziękuję, pani marszałek.
Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W tej rocznicy jest także pewien szczególny paradoks i żal. Ludzie, którzy 50 lat temu potrafili stanąć razem w obronie prześladowanych, ryzykując swoją wolność i własne bezpieczeństwo, z czasem poszli bardzo różnymi drogami. Ich drogi polityczne tak bardzo się rozeszły, że lata później stanęli po przeciwnych stronach sceny politycznej. A przecież wtedy łączyły ich wartości większe niż polityczne różnice: wolność, prawda, godność człowieka, sprzeciw wobec komunistycznego bezprawia. Warto o tym dzisiaj pamiętać nie po to, aby zacierać różnice, ale aby przypomnieć, że polityczne spory nie powinny przesłaniać tego, co jest wspólnym dobrem. To może być jedna z najważniejszych lekcji, jaką po 50 latach daje nam historia Komitetu Obrony Robotników. Dziękuję.