Pytania
1. Projekt przewiduje, że punkt opieki dziennej, w którym może przebywać nawet do 16 dzieci, nie będzie kontrolowany przez służby sanitarne, ale jedynie opiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Mówimy o dzieciach najmłodszych, do lat 3, najbardziej bezbronnych. Jak rząd godzi rezygnację z nadzoru sanepidu z obowiązkiem zapewnienia im bezpiecznych i higienicznych warunków i czy nie obawia się, że upraszczanie procedur odbędzie się kosztem zdrowia i bezpieczeństwa maluchów?
2. Reforma koncentruje się na opiece instytucjonalnej i powrocie rodziców, jak wskazuje uzasadnienie, zwłaszcza matek, do aktywności zawodowej. Czy rząd w równym stopniu wspiera te rodziny, które świadomie wybierają osobistą opiekę nad dzieckiem w domu lub w gronie najbliższych, zwłaszcza w gminach, gdzie taka opieka jest tradycją, i czy świadczenie ˝aktywnie w domu˝ realnie zapewnia rodzicom wolność wyboru, a nie tylko stanowi zachętę do oddania dziecka do żłobka?
3. W uzasadnieniu projektodawcy deklarują udostępnienie ponad 300 tys. miejsc opieki do końca 2026 r. i chwalą się spadkiem liczby białych plam z 1105 do 760 gmin, ale to wciąż 760 gmin, w których rodzice nie mają żadnego dostępu do formalnej opieki. Czy rząd potwierdza, że cel 300 tys. miejsc zostanie osiągnięty w terminie, i w jaki sposób nowy punkt opieki dziennej realnie dotrze do małych, wiejskich gmin, a nie tylko do dużych ośrodków, gdzie opieki i tak jest najwięcej?
4. Projekt słusznie docenia opiekunów, obejmuje ich ochroną przewidzianą dla funkcjonariusza publicznego, przyznaje legitymację, ulgę 33% i ustanawia Dzień Opiekuna Małego Dziecka. Czy jednak rząd dostrzega, że te symboliczne i słuszne gesty nie zastąpią godziwego wynagrodzenia, i jakie konkretne działania podejmie, by realnie podnieść płace opiekunów oraz zatrzymać ich w zawodzie, skoro to od ich liczby i jakości zależy powodzenie całej reformy?