Dziękuję.
Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Myślę, że oddając hołd Halinie Poświatowskiej, warto wrócić do słów innego wielkiego poety Adama Zagajewskiego: Poezja Haliny Poświatowskiej, czytana po latach, nic nie traci ze swojej energii, ze swojej nerwowości, ze swojego drżenia, ze swojej zmysłowości. Im późniejszy wiersz, tym bardziej ma się wrażenie, że autorce się śpieszyło. To oczywiste, że miała wielką potrzebę wypowiedzi, ekspresji, tragiczne poczucie braku czasu.
Na koniec chciałabym dodać parę jej słów: ˝Kiedy umrę kochanie/ Gdy się ze słońcem rozstanę/ I będę długim przedmiotem raczej smutnym/ Czy mnie wtedy przygarniesz/ Ramionami ogarniesz/ I naprawisz co popsuł los okrutny/ (...) A ty nie pozwól przecież/ Żebym umarła w świecie/ Który ciemny jest i który jest chłodny˝. Myślę, że nasza uchwała (Dzwonek) dzisiaj też realizuje te słowa. Dziękuję bardzo. (Oklaski)