Pani Marszałek! Pani Minister! Centra zdrowia psychicznego dla dorosłych mają być teraz finansowane w sposób podobny do obecnego funkcjonowania w psychiatrii dzieci i młodzieży, czyli ryczałt plus płatność za określone usługi. Ale kiedy obserwujemy funkcjonowanie psychiatrii dziecięcej, widzimy brak koordynacji pomiędzy poziomami referencyjnymi, szkołą, pomocą społeczną, co wynika i z braku zapisów, i kwestii finansowych. Więc osobno działa i szkoła, i środek pomocy społecznej, i opieka psychologiczna, poradnia, szpital, grupa interwencyjna itd.
I teraz pytanie. W jaki sposób zamierzają państwo uniknąć tych pułapek przy konstruowaniu nowego systemu finansowania CZP dla dorosłych? W jaki sposób centra zdrowia psychicznego mają mierzyć potrzeby dorosłych pacjentów w kontekście ich rodzin, zwłaszcza dzieci, które pozostają pod opieką osób zmagających się z kryzysem? Czy model przewiduje rozpoznanie sytuacji dziecka, którego rodzic choruje psychicznie? Czy przewidują państwo jakiekolwiek wsparcie dla rodziny jako systemu potrzebującego pomocy, w tym we współpracy z psychiatrią dziecięcą (Dzwonek) i czy centra zdrowia psychicznego mają być miejscem tylko leczenia dorosłego pacjenta czy też centrum pewnej odpowiedzialności dla dorosłego człowieka, który jest w kryzysie, nie radzi sobie z wyzwaniami np. rodziny czy rodzica? Dziękuję. (Oklaski)
(Poseł Urszula Koszutska: Brawo!)