Dziękuję, pani marszałek.
Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Unia Europejska w polityce klimatycznej używa terminów nieadekwatnych do ich znaczenia. Obecnie nomenklatura unijna posługuje się pojęciem: neutralność klimatyczna, co jest zafałszowanym zabiegiem, gdyż poprawna nazwa tych działań to dekarbonizacja. Konsekwentnie realizowana dekarbonizacja nijak się ma do neutralności klimatycznej, gdyż dekarbonizacja w praktyce oznacza przymus i rezygnację przez państwa członkowskie Unii Europejskiej ze wszystkich obecnie znanych, dostępnych i bezpiecznych kopalnych surowców energetycznych, tj. węgla, gazu i ropy. Neutralność klimatyczna w rozumieniu Komisji Europejskiej to dekarbonizacja, czyli całkowicie odejście od źródeł opartych na paliwach kopalnych. A należy wyjaśnić zatem, że zgodnie z porozumieniem paryskim neutralność klimatyczna to zmniejszanie koncentracji dwutlenku węgla w atmosferze przez redukcję emisji oraz odpowiednie użytkowanie lasów, gleb, połączone z kształtowaniem pożądanej różnorodności biologicznej, poprawą jakości wody i powietrza, jak też produkcją zeroemisyjnego materiału budowlanego, jakim jest drewno.
Wyjaśniając: jeśli Komisja Europejska mówi o neutralności klimatycznej, to realizuje dekarbonizację Europy, a neutralność klimatyczna to coś zupełnie innego w ujęciu prawa międzynarodowego. Dziękuję uprzejmie. Darzbór! (Oklaski)