Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Żeby mówić o Ukrainie, to nie tylko trzeba być historykiem, nie tylko można być, tak jak ja jestem, potomkiem rodziny, która ucierpiała, ale trzeba tam pojechać. Czy ktoś z państwa był na Ukrainie w czasie wojny?
(Poseł Paweł Jabłoński: Myślę, że wszyscy.)
Tak? Gdzie pan był? We Lwowie, tak?
(Poseł Paweł Jabłoński: Wiele razy.)
Gdzie? Czy był pan... Ja byłem pod Charkowem, byłem dosłownie blisko frontu. Widziałem zbombardowane osiedla mieszkaniowe, widziałem zbombardowane szkoły, byłem w Buczy.
(Poseł Paweł Jabłoński: Też byłem, też widziałem.)
Dotknąłem tego, czego większość z państwa nie dotyka, a wypowiada się nie wiadomo o czym i dlaczego. Zapraszam pana Tumanowicza na wspólną wizytę. Zobaczy pan, dotknie pan tego i będzie pan wtedy wiedział, o czym rozmawiać.
(Poseł Witold Tumanowicz: Ale to jest argument za czym?)
Bo dzisiaj ten naród ginie także za nas. Pana Boguckiego też zapraszam, bo wiem, że był tylko we Lwowie.
(Poseł Witold Tumanowicz: Nas nie stać na finansowanie Ukraińców. Nie stać.)
Ale pojedźcie ze mną, dotknijcie tej wojny i zobaczycie tak naprawdę, o czym my mówimy.
(Poseł Janusz Kowalski: Widzimy Ukraińców...)
Opowiadacie bzdury. Ten naród ginie także za nas. Dziękuję bardzo.
(Poseł Ryszard Wilk: Ale nie o tym mowa, panie pośle.)