Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W kalendarzu każdego z nas są daty, które nie wymagają wielkiej polityki, by poruszyć serca. 21 i 22 stycznia to dni szczególne: święta naszych babć i dziadków. Staję dziś przed państwem, aby w imieniu własnym oraz, jak wierzę, nas wszystkich złożyć im hołd i podziękowanie.
Babcie i dziadkowie to nie tylko strażnicy domowego ogniska i najlepsi kucharze, to przede wszystkim żywe księgi naszej historii. To oni przekazują nam wartości, uczą cierpliwości i pokazują, że prawdziwa siła tkwi w spokoju oraz doświadczeniu. W dzisiejszym, tak szybko pędzącym świecie, to właśnie od seniorów uczymy się, co jest naprawdę ważne. Ich dłonie, często spracowane, niosą za sobą mądrość pokoleń. Są dla nas oparciem w trudnych chwilach i najwierniejszymi kibicami naszych sukcesów. Bez ich miłości, opowieści i bezwarunkowego wsparcia nasze życie byłoby uboższe o ten najważniejszy, etyczny fundament.
Drogie Babcie! Drodzy Dziadkowie! Z okazji waszego święta życzymy wam przede wszystkim zdrowia, które pozwoli wam jak najdłużej cieszyć się owocami waszego trudu. Życzymy wam szacunku, na który zapracowaliście, oraz poczucia, że jesteście nam niezbędni, bo tak właśnie jest.
Jako parlamentarzyści musimy pamiętać, że naszą rolą jest dbać o godną i bezpieczną jesień życia dla każdego seniora w Polsce. To nie tylko nasz obowiązek ustawowy, ale przede wszystkim dług wdzięczności, którego nigdy w pełni nie spłacimy. Dziękujemy, że jesteście.