Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Choroba Alzheimera staje się coraz większym problemem społecznym. Jej ciężar odczuwają zwłaszcza osoby mieszkające w mniejszych miastach i na wsiach.
Do mojego biura poselskiego napływa coraz więcej sygnałów od osób, które zostały pozostawione same sobie w opiece nad chorymi, najczęściej rodzicami. Nie ma fachowo wyszkolonych opiekunów i terapeutów, rodziny muszą albo same opiekować się chorymi, albo powierzać tę opiekę przypadkowym osobom. Nie mają dostępu do profesjonalnych zajęć, nie mogą liczyć na to, że ktoś zajmie się chorymi po to, by oni sami mogli w tym czasie odpocząć.
Kłopot stanowi także załatwienie kwestii formalnych chorego, procedura ubezwłasnowolnienia jest trudna i długotrwała, co stanowi dodatkowe obciążenie dla opiekunów.
Musimy się zastanowić, jakie działania powinniśmy podjąć na rzecz pomocy chorym na alzheimera i wsparcia ich rodzin. Brakuje systemowych rozwiązań, specjalistów i odpowiednich placówek opieki, a dostępni lekarze podstawowej opieki zdrowotnej często nie mają wystarczającej wiedzy ani czasu, by pomóc chorym (Dzwonek), a opiekunom zasugerować właściwe rozwiązania. Dziękuję. (Oklaski)