Bardzo dziękuję.
Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Państwo z Ministerstwa! Mamy kolejny projekt, który pokazuje, jak daleko Unia Europejska potrafi wchodzić w sprawy, z którymi państwa członkowskie naprawdę potrafią sobie same poradzić. Tym razem chodzi o kąpieliska. Polska od lat ma sanepid, Wody Polskie, samorządy, służby ochrony środowiska. Potrafimy zbadać wodę, potrafimy zamknąć ewentualnie kąpielisko, kiedy jest niebezpieczne i poinformować ludzi, że nie należy wchodzić do wody. A mimo to musimy dziś zmienić ustawę, bo Komisji Europejskiej nie spodobało się to, jak dokładnie przepisaliśmy unijną dyrektywę. Projekt wprost wskazuje, że jego celem jest uniknięcie dalszego postępowania przeciwko Polsce przed instytucjami unijnymi za to, że nie zgraliśmy swoich przepisów dotyczących kąpielisk. I tu pojawia się zasadnicze pytanie: Czy naprawdę do utrzymania bezpiecznego kąpieliska w Polsce potrzebujemy instrukcji z Brukseli? Bezpieczeństwo ludzi jest ważne, jakość wody trzeba kontrolować, ale zasada pomocniczości powinna coś znaczyć. Jeżeli Polska potrafi sama zadbać o bezpieczeństwo na swoich kąpieliskach, to nie ma powodu, żeby każde takie zagadnienie regulować na poziomie całej Unii, a potem przez lata prowadzić postępowania o to, czy definicja w polskiej ustawie została wystarczająco wiernie przepisana. Europa powinna zajmować się tym, czego państwa członkowskie nie są w stanie zrobić samodzielnie. Absolutnie nie powinna jednak zajmować się tym, co państwa członkowskie mogą samodzielnie zrobić, tak jak np. ochrona polskiej granicy. Więc sprawdzanie, czy można bezpiecznie wejść do jeziora w Polsce, naprawdę do takich spraw nie należy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)