Sprawozdanie Komisji Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Środków Przekazu o poselskim projekcie uchwały w 100. rocznicę śmierci kardynała Edmunda Dalbora (druki nr 2220 i 2261)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Z oczywistych względów nie wycofuję słów, które powiedziałem na początku, gdy otwierałem ten punkt, że nie pracowaliśmy w duchu kompromisu, lecz dobrej woli, w duchu takiej pedagogii narodowej, przynajmniej intencjonalnie. Natomiast też nie peszą mnie, bo były zdecydowanie mniejszościowe i myślę, że łatwe do skontrowania, te głosy, które starały się troszkę nadpsuć wizerunek kard. Edmunda Dalbora, prymasa Polski, zarzuty, które są po prostu nieprawdziwe albo chybione. Zarzut w odniesieniu do całej tragedii narodowej, jaką było zabójstwo prezydenta Narutowicza, wynikał po prostu z odpowiedzialności za państwo polskie. Mówię to z pełną odpowiedzialnością. Z kolei dobry obyczaj nakazuje, i on jest bezwzględnie adorowany, spełniany w dyplomacji i wszędzie, kiedy takie wypadki mają miejsce, że nie komentuje się w żadnym stopniu domniemanych różnych zdań między hierarchami Kościoła, i to jeszcze do tego najwyższej rangi. Dziękuję uprzejmie. (Oklaski)