Sprawozdanie Komisji Mniejszości Narodowych i Etnicznych o poselskim projekcie ustawy o zmianie ustawy o mniejszościach narodowych i etnicznych oraz o języku regionalnym oraz niektórych innych ustaw (druki nr 1346 i 1988)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! 0,5 mln obywateli Rzeczypospolitej w spisie powszechnym zadeklarowało, że posługuje się językiem śląskim. Z pewnością używa go wielu więcej, w sytuacjach prywatnych, osobistych, ale przecież nie tylko, wielu także w kościele, wielu spowiada się w tym języku. Niemało jest urzędów gminnych czy miejskich, na których piszą tabliczki: mówimy po śląsku, godomy po naszemu. Powstaje literatura, powstają sztuki w tym języku. Sam pamiętam, że na lekcjach, na przerwach, ale bywało, że też na lekcjach w technikum w Tarnowskich Górach rozmawialiśmy z nauczycielami w języku śląskim, także z profesorami na polonistyce w Uniwersytecie Śląskim. Ta ustawa, poza tym, że da narzędzia do ochrony języka śląskiego, to będzie także gest uznania dla Ślązaków i dla Śląska, dla dzielnicy tak cały czas w Polsce nieznanej i tak niezrozumianej. Ona się po prostu Ślązakom należy. Jest potrzebny do tego gest polityczny, nawet jeśli opinie językoznawców są zróżnicowane. Tak bywało w Polsce w przypadku języka kaszubskiego. Jeżeli chodzi o język bośniacki, to także zadeklarował to parlament, chociaż przecież bośniacki od serbskiego czy chorwackiego różni się znacznie mniej niż śląski od polskiego. (Dzwonek) Nie bójmy się tej ustawy. Dziękuję. (Oklaski)