Mogę prosić o spokój?
Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Szanowni posłowie po lewej stronie! Bardzo proszę o uwagę, o nieprzeszkadzanie, bo to też jest nieeleganckie.
(Głos z sali: Ale mówi pani do... Mówiła pani ˝po lewej stronie˝.)
Rozumiem, że stosujecie państwo różnego rodzaju procedury, które nie mieszczą się w etyce zachowań, ale wydaje mi się, że powinniście państwo posłuchać.
Stosowanie przemocy wobec innych zawsze niszczy. Niszczy życie jednostek, życie emocjonalne i życie psychiczne, ale co najważniejsze, niszczy życie społeczne, a co najgorsze - modeluje sytuację i jest powtarzalne. Rolą państwa jest ochrona osób, które tej pomocy potrzebują. Myślę, że ta propozycja rządu właśnie temu służy. Używanie mowy nienawiści wobec innych osób nie jest prawem i nie jest dobrem. Jest niestety przemocą, a przemoc ma różne źródła. (Dzwonek) Kluczowe jednak wydaje się zrozumienie tego zjawiska, dlatego zwracam się do pana ministra z pytaniem: Czy podjęliście współpracę z ministerstwem edukacji po to, aby uświadomić młodym ludziom, czym różni się przemoc od prawa wolności słowa? Dziękuję. (Oklaski)