Roman Brandstaetter to wybitny polski pisarz, dramaturg, poeta, człowiek głębokiej wiary i sumienia, którego życie i twórczość były nierozerwalnie związane z losem Polski XX w.
Brandstaetter nie był biernym obserwatorem historii. Wojna wyrwała go z ojczyzny, zmusiła do tułaczki przez Wschód, przez kraje ogarnięte niepokojem i niepewnością, aż do Palestyny. Nie dlatego, że chciał uciekać od Polski, ale dlatego, że Polska została zdeptana przez totalitaryzm Niemiec. Los emigranta wojennego był udziałem tysięcy polskich intelektualistów - i on ten los dzielił.
Choć nie był więźniem obozów, doświadczył dramatu wygnania, zerwania z domem, językiem codzienności, krajem dzieciństwa. I właśnie z tej perspektywy pisał: o godności człowieka, o cierpieniu, o odpowiedzialności moralnej, o zwycięstwie ducha nad przemocą. Jego twórczość jest mostem między tradycją biblijną a polskim doświadczeniem historycznym, między tragedią XX w. a nadzieją zakorzenioną w wartościach.
Upamiętniając Romana Brandstaettera, oddajemy hołd Polsce myślącej, wiernej i niezłomnej, Polsce kultury, która przetrwała wojnę nie dzięki sile, lecz dzięki duchowi.