Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Pani Minister! Zakończenie pilotażu centrów zdrowia psychicznego to nie jest techniczna zmiana w finansowaniu. To jest decyzja o tym, czy człowiek w kryzysie dostanie pomoc blisko domu szybko i bez odsyłania od drzwi do drzwi. Wiemy z doświadczeń innych krajów, że gdy zamyka się łóżka szpitalne albo ogranicza opiekę instytucjonalną bez silnego wsparcia podmiotów leczniczych i finansowania opieki środowiskowej, problem nie znika. Przenosi się do rodzin, SOR-ów, szpitali, pomocy społecznej, Policji i więzień. Rosną koszty społeczne, pogarsza się dostępność leczenia, a w najcięższych przypadkach rośnie wskaźnik samobójstw.
Dlatego pytanie jest proste: Czy Ministerstwo Zdrowia zagwarantuje realne, większe finansowanie centrów zdrowia psychicznego po pilotażu i czy NFZ zakontraktuje w tej kwocie tyle podmiotów leczniczych, by cały kraj dostał model środowiskowy, a nie tylko jego nazwę? Jeżeli tak, to jakie są to szacunki? Bo jeśli ministerstwo planuje opiekę blisko domu, to musi dać na nią pieniądze, wsparcie, kadry i stworzyć jasne zasady. Inaczej ciężar spadnie na pacjentów, rodziny (Dzwonek) i lokalne wspólnoty.