Panie Marszałku! Panie Ministrze! Pan nie poruszył w ogóle tego wątku, który na początku wskazałem, a mianowicie dlaczego Polska nie podjęła starań, aby nie była objęta procedurą nadmiernego deficytu.
Jeszcze raz powtórzę, że była taka możliwość. Najpierw Komisja Europejska ogłosiła, że tą procedurą będzie objęte 11 krajów, ostatecznie zostało nią objęte 7 krajów, a więc 4 krajom udało się z tej procedury wyjść dzięki negocjacjom. Mieliśmy bardzo poważne argumenty, przede wszystkim dotyczące odliczenia twardych wydatków na zbrojenia. Jak wiadomo, te wydatki w ostatnich latach bardzo wyraźnie rosną. Co więcej, w tej sprawie była decyzja polityczna Komisji Europejskiej, żeby akceptować odliczenie takich wydatków od deficytu.
Druga rzecz. Użył pan sformułowania: lepiej krócej redukować ten deficyt w czasie (Dzwonek), wtedy to będzie miało bardzo pozytywne skutki. Tylko nie wiem, czy pan minister zdaje sobie sprawę, że krótsza redukcja deficytu oznacza boleśniejszą redukcję deficytu. Czy państwo zdają sobie sprawę z konsekwencji? Dziękuję bardzo.