Interpelacja w sprawie negatywnego wpływu programu SAFE na kondycję finansową, autonomię podejmowania decyzji, stosunki międzynarodowe i politykę zbrojeniową państwa polskiego

W ostatnich dniach Szwecja jako kraj członkowski Unii Europejskiej odrzuciła program SAFE, zgłaszając przy tym szereg uwag do jego charakterystyki i możliwego negatywnego wpływu na suwerenność, politykę zbrojeniową oraz autonomię decyzyjności w zakresie zaopatrywania sił zbrojnych w najnowocześniejszy sprzęt wojskowy.

W związku z powyższym zwracam się o udzielenie mi odpowiedzi na poniższe pytania:

1. Czy mając na uwadze fakt, że program SAFE oparty jest na systemie pożyczek obarczonych dodatkowymi restrykcjami, państwo polskie nie powinno samo finansować rozwoju Sił Zbrojnych RP, wydatkując środki z budżetu, zamiast zaciągać unijne pożyczki, których spłata potrwa całe dekady?

2. Czy nacisk na zakupy od europejskich producentów nie ogranicza autonomii Rzeczypospolitej Polskiej w wyborze technologii i dostawców sprzętu wojskowego?

3. Czy unijne mechanizmy wspólnych zakupów sprzętu wojskowego mogą dać Komisji Europejskiej zbyt duży wpływ na politykę zbrojeniową Polski, a jeśli tak, to jakie kroki zostały bądź też zostaną podjęte, aby temu przeciwdziałać?

4. Czy prezes Rady Ministrów zdaje sobie sprawę z faktu, że program SAFE, narzucając w swoich założeniach współpracę z wieloma partnerami i podmiotami, może doprowadzić do osłabienia konkurencyjności polskich firm?

5. Czy charakter programu SAFE nie stwarza ryzyka dla dobrych stosunków z USA – kluczowym partnerem zapewniającym bezpieczeństwo państwu polskiemu w ramach Paktu Północnoatlantyckiego?