Interpelacja w sprawie ustanawiania pełnomocników procesowych w sprawach rodzinnych w oparciu o stały stosunek zlecenia

Szanowny Panie Ministrze,

zgodnie z treścią art. 87 § 1 k.p.c., pełnomocnikiem procesowym w postępowaniu cywilnym może być m.in. osoba pozostająca ze stroną w stałym stosunku zlecenia, jeżeli przedmiot sprawy wchodzi w zakres tego zlecenia. Instytucja ta ma na celu ułatwienie dostępu do wymiaru sprawiedliwości oraz umożliwienie reprezentacji podmiotom, które stale współpracują z określonymi specjalistami (np. doradcami biznesowymi, zarządcami, konsultantami czy stałymi kooperantami) na gruncie umów uregulowanych w art. 734 i nast. k.c. lub art. 750 k.c.

Częstym zjawiskiem w ostatnim czasie staje się zawieranie umów do stałego prowadzenia spraw życiowych i prawnych oraz zawieranie, na ich podstawie pełnomocnictw do działania w sprawach z zakresu prawa rodzinnego i opiekuńczego. Takie wykorzystanie art. 87 § 1 k.p.c. zdaje się być sprzeczne z jego pierwotnymi założeniami, jednak formalnie pozostaje w pełni legalne.

Podkreślenia wymaga fakt, że umocowanie do reprezentacji w sprawie rodzinnej lub opiekuńczej pełnomocnika działającego w ramach stałego stosunku zlecenia może doprowadzić do ujawnienia szczególnie wrażliwych informacji o osobach uczestniczących w danej sprawie. Wynika to z faktu, iż taki pełnomocnik – w przeciwieństwie do pełnomocnika profesjonalnego (adwokata czy radcy prawnego) – nie jest objęty ustawowym obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej, a jego odpowiedzialność etyczna nie podlega żadnej instytucjonalnej kontroli. W efekcie instrument prawny mający ułatwić funkcjonowanie przedsiębiorcom stał się furtką do powoływania na pełnomocników procesowych osób, które w normalnym trybie takiego uprawnienia nie posiadają.

W związku z powyższym pragnę skierować do Ministra Sprawiedliwości następujące pytania:

Z poważaniem dra Anita Kucharska-Dziedzic Posłanka na Sejm RP