Interpelacja nr 9341

Fragment treści interpelacji

HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript

Interpelacja w sprawie statusu zawodowego i warunków pracy instruktorów terapii zajęciowej w warsztatach terapii zajęciowej Interpelacja nr 9341 do ministra rodziny, pracy i polityki społecznej w sprawie statusu zawodowego i warunków pracy instruktorów terapii zajęciowej w warsztatach terapii zajęciowej Zgłaszający: Iwona Maria Kozłowska, Anna Wojciechowska Data wpływu: 17-04-2025 Szanowna Pani Ministro, do mojego biura poselskiego wpłynął list od pracowników Warsztatu Terapii Zajęciowej nr 1 w Koszalinie (działającego przy Polskim Stowarzyszeniu na Rzecz Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną) – w załączeniu.

Instruktorzy terapii zajęciowej opisują w nim swoją trudną sytuację zawodową oraz formułują szereg postulatów dotyczących uznania i wsparcia ich zawodu. Niniejszą interpelację składam, opierając się wyłącznie na głosie kadry WTZ nr 1 w Koszalinie, ich doświadczeniach i obserwacjach zawartych we wspomnianym liście. Instruktorzy terapii zajęciowej z Koszalina pracują na co dzień z dorosłymi osobami z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym i znacznym, często w bardzo trudnych warunkach. Specyfika tej pracy wymaga od nich ogromnego oddania, wrażliwości i cierpliwości.

Każdego dnia prowadzą oni różnorodne formy rehabilitacji i aktywizacji – są dla swoich podopiecznych jednocześnie nauczycielami, opiekunami, powiernikami, a często także przyjaciółmi. Instruktorzy traktują uczestników WTZ, jak członków własnej rodziny, otaczając ich troską i szacunkiem. Swoją pracą umożliwiają osobom z niepełnosprawnością intelektualną rozwijanie praktycznych umiejętności potrzebnych w codziennym życiu, osiąganie większej samodzielności oraz efektywne i przyjemne spędzanie czasu wolnego.

Dzięki zaangażowaniu instruktorów ich podopieczni poprawiają jakość swojego życia, zyskując poczucie godności oraz lepszą integrację ze społeczeństwem. Mimo tak istotnej roli społecznej, pracownicy WTZ czują, że ich wysiłki pozostają niezauważone i niedoceniane przez system. Zwracają uwagę na brak godnego wynagrodzenia oraz brak jakichkolwiek systemowych mechanizmów rozwoju zawodowego dla instruktorów terapii zajęciowej. Nie istnieje jasno określona ścieżka kariery w tym zawodzie, co prowadzi – jak piszą – do stagnacji zawodowej, spadku motywacji i poczucia marginalizacji tej grupy przez organy rządzące.

Instruktorzy podkreślają, że są tym stanem rzeczy zmęczeni. Od lat doświadczają braku realnego wsparcia i ciągłego pomijania ich przy przyznawaniu dodatkowych świadczeń, takich jak dofinansowania, dodatkowe urlopy czy dodatki motywacyjne. Mimo, iż pracują 40 godzin tygodniowo z wymagającymi podopiecznymi, przysługują im tylko standardowe 26 dni urlopu rocznie, a ich pensje oscylują w granicach najniższej krajowej. W swoim apelu instruktorzy używają nawet stwierdzenia, że ich zawód „nie istnieje“ – czują się niewidzialni i pomijani przez system.

Pomimo codziennej pracy na rzecz niedyskryminacji osób z niepełnosprawnością, sami czują się dyskryminowani jako grupa zawodowa. Taka sytuacja budzi w nich ogromną frustrację i żal („Mamy dość i jest nam jednocześnie bardzo przykro“ – piszą), tym bardziej że wykonują swój zawód z pasją, a praca daje im wiele osobistej satysfakcji. Głównym celem ich działań jest bowiem poprawa komfortu i funkcjonowania osób z niepełnosprawnością, co traktują jako misję. Jednocześnie codzienne obowiązki wiążą się z wielką odpowiedzialnością oraz znacznym obciążeniem psychicznym, które odbija się nie tylko na nich samych, ale i na życiu ich rodzin.

Niestety, jak zauważają autorzy listu, ogrom ich wysiłku, lojalności i zaangażowania nie przekłada się na wynagrodzenia ani na dodatki, na które mogą liczyć inne grupy zawodowe. Wynagrodzenie instruktorów nie jest regulowane w sposób adekwatny do ich obowiązków i kompetencji – aby utrzymać siebie i rodziny, wielu z nich zmuszonych jest podejmować dodatkowe zatrudnienie. Pracownicy WTZ zwracają również uwagę na swoje wysokie kwalifikacje. Zdecydowana większość kadry legitymuje się wyższym wykształceniem oraz ukończonymi studiami podyplomowymi.

Nieustannie doskonalą oni swoje umiejętności poprzez udział w kursach i szkoleniach, podnosząc kompetencje, które przekładają się na jakość ich pracy z podopiecznymi. Mimo to ich zawód nie został dotąd nawet oficjalnie sklasyfikowany przez ministerstwo – instruktorzy czują, że jako profesja są niewidoczni w systemie i przez to pozbawieni należnego prestiżu oraz możliwości rozwoju. W swoim liście kadra WTZ nr 1 w Koszalinie przedstawia konkretne postulaty, licząc na ich realizację. Przede wszystkim apelują oni o formalne uznanie zawodu instruktora terapii zajęciowej i włączenie go do systemu opieki społecznej.