Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Ustawa dotycząca usługi asystencji osobistej to bardzo ważny i długo oczekiwany kierunek wsparcia osób z niepełnosprawnościami. Dzięki niej w sposób znaczący wzrośnie szansa na niezależne życie osób wymagających intensywnego wsparcia i będzie możliwy pełen udział tych osób w życiu społecznym. Warto jednak przypomnieć, że projekt prezydencki o asystencji leży w zamrażarce sejmowej już ponad rok. Zatem już od roku te ważne rozwiązania mogły być wdrożone i działać na rzecz osób z niepełnosprawnościami.
W kontekście procedowanych projektów ustaw mam kilka pytań. Dlaczego projekt całkowicie wyklucza niepełnosprawnych seniorów, czyli osoby z niepełnosprawnościami, które osiągnęły już 65. rok życia? Konwencja o prawach osób niepełnosprawnych w art. 19 stanowi, iż państwa strony niniejszej konwencji uznają równe prawo wszystkich osób niepełnosprawnych do życia w społeczeństwie. Wszystkich, bez różnicowania ze względu na wiek. (Dzwonek) Tymczasem wy pozbawiacie te osoby prawa do życia godnego i pozbawiacie je ich pełnych praw.
Mam jeszcze pytania. Ile osób z niepełnosprawnościami skorzysta z prawa do wsparcia? Czy ministerstwo rozważa udział w ramach tej asystencji osób wskazywanych przez osoby niepełnosprawne? Dziękuję.