Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Cieszę się, że mimo porannych problemów udało się dzisiaj aktywistkom wejść na galerię i przyglądać się tej dyskusji.
(Głos z sali: Już ich nie ma.)
To nic, że ich nie ma, miały okazję przyglądać się i to jest najważniejsze. Wstydem dla polskiego parlamentaryzmu jest fakt, że my ciągle musimy mówić o tym, że polskie kobiety zasługują na prawo do ochrony zdrowia, do bezpieczeństwa i w końcu do ratowania swojego życia i do godności. Nasze państwo musi w końcu wziąć odpowiedzialność za miliony Polek. Prawo do aborcji nie oznacza nakazu, a wyłącznie wybór bezpieczeństwa, wybór odpowiedzialności za własne życie i zdrowie, jest także szansą na godne traktowanie w sytuacjach kryzysowych. Prawo do aborcji to prawo do decyzji i świadomego rodzicielstwa. Zakaz aborcji nie spowoduje, że ona zniknie. Restrykcyjne prawo powoduje, że lekarze z uwagi (Dzwonek) na odpowiedzialność karną nie podejmują się wykonywania zabiegów ratujących życie kobiet. Przekłada się to również na obniżenie standardów opieki ginekologicznej i okołoporodowej, marginalizację kobiet i ostracyzm. Dajmy polskim kobietom poczucie bezpieczeństwa. Dajmy im wolność i prawo do samodecydowania o swoim życiu i zdrowiu. Dziękuję bardzo. (Oklaski)