Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Ustawa o asystencji osobistej to długo oczekiwana i niezwykle potrzebna zmiana, która ma sprawić, że wsparcie przestanie być uzależnione od kolejnych czasowych programów i konkursów, a stanie się trwałym, stabilnym, finansowanym przez państwo prawem osoby z niepełnosprawnością. To ważny krok w kierunku zapewnienia takim osobom większej niezależności oraz możliwości zdecydowania o własnym życiu.
Chciałem więc zapytać: Ile osób docelowo zostanie objętych tym systemem? Jakie środki państwo przeznaczy na jego funkcjonowanie? I co najważniejsze, w jaki sposób nowe rozwiązania przełożą się na większą samodzielność osób z niepełnosprawnościami, możliwość podjęcia przez nie pracy i nauki oraz aktywnego uczestnictwa w życiu społecznym? Kolejne pytanie: Jakie dokładnie zadania zostaną powierzone powiatom i w jaki sposób będą one finansowane? Czy samorządy otrzymają odpowiednie środki, kadry i czas na przygotowanie się do sprawnej realizacji tych obowiązków? Dziękuję bardzo. (Oklaski)