Sprawozdanie Komisji Polityki Społecznej i Rodziny o przedstawionym przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, rządowym oraz poselskim projektach ustaw o asystencji osobistej osób z niepełnosprawnościami (druki nr 316, 1929, 1933 i 2792)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Antropolodzy szukający początków ludzkości zwracają uwagę na fakt, czy dana społeczność opiekowała się osobami, które nie mogły się same poruszać albo polować. Są dowody na to, że z górą od 100 tys. lat nasz gatunek pomaga osobom z niepełnosprawnościami. Dlatego projekt tej ustawy wpisuje się w głęboką ludzką potrzebę i mówimy o tym, co stanowi istotę humanizmu. Wprowadzając asystenta osobistego, dajemy szansę na powrót do społeczeństwa i na rynek pracy bądź nauki osobom, które często podlegałyby wykluczeniu. W sposób instytucjonalny budujemy pomoc do lepszego i bardziej samodzielnego życia. Dlatego ten koszt liczony na 70 mld zł w ciągu najbliższych 10 lat powinien zostać pokryty z pieniędzy, które uda się zaoszczędzić z innych rozbuchanych i niepotrzebnych programów post-PiS-owskich, rozdawniczych, np. z 800+ dla najbogatszych, z miliardów na węgiel, z Funduszu Kościelnego, IPN czy (Dzwonek) KRUS. Akurat w tym budżecie jest wiele możliwości, które sfinansują tę potrzebną ustawę.