Dziękuję.
Szanowna Pani Marszałek! Panie Ministrze! Drodzy Państwo! Temat wzbudza ogrom emocji, ale postaram się mówić spokojnie. Skoro nie wkradła się polityka, chciałbym na początku zadać retoryczne pytanie posłom i posłankom, którzy głosowali za tą ustawą kilka tygodni temu: Co takiego się stało? Ale już to zostawmy. Nie łudźmy się, bo wszyscy wiemy, co za kilkadziesiąt minut wydarzy się na tej sali. Drodzy państwo, niezależnie od tego, jak policzylibyśmy dzisiaj ten kojec, w prawo, w lewo, te wszystkie wysokości, o których mówiliśmy, to nie dojdziemy do kompromisu. Przez cały rok w komisji, z panią marszałek na czele, walczyliśmy o ten kompromis. Nawet pamiętam takie anegdotki. Niektórzy posłowie mówili: niech będzie 18 metrów, jak będzie 18 metrów, to już wszyscy zagłosujemy. Ciekawi mnie, jak dzisiaj by się to zestarzało. Ale jest jak jest. Idzie nowy rok i czeka nas kolejna walka o kompromis. Chciałbym, żebyśmy ten kompromis znaleźli, ponieważ jeśli tego nie zrobimy wspólnie, razem, także z projektem pana prezydenta, to zabetonujemy te łańcuchy na kolejne lata, a psy nie mają wolnego od zimna, od chłodu. Dlatego proszę państwa o kompromis ponad podziałami, jak się spotkamy z tymi projektami po Nowym Roku. Dzisiaj jestem nawet spokojny, bo dowiedziałem się z tej mównicy, że nawet Konfederacja jest za tym, żeby zerwać łańcuchy. Tylko proszę jeszcze panów, żeby chodzili na komisję. Wtedy będzie łatwiej. Dziękuję. (Oklaski)