Sprawozdanie Komisji Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Środków Przekazu o poselskim projekcie uchwały w sprawie upamiętnienia 90. rocznicy deportacji ludności polskiej do Kazachstanu (druki nr 2470 i 2570)

Wywożono ich nie za to, co zrobili. Wywożono ich za to, kim byli. A byli Polakami. To była ich największa wina. W 1936 r. znikali z mapy w rytmie stukotu kół. Jedno nazwisko mniej, jedna wieś mniej, jedno miasto mniej. Nagle dom przestał być miejscem, a stał się tylko wspomnieniem. Został step. Szeroki, bezduszny, obojętny, bolesny. Przyjął ich ciszą, jakby wiedział, że są częścią historii, której nie da się opisać słowami. Dziękuję. (Oklaski)