Pierwsze czytanie rządowego projektu ustawy o asystencji osobistej osób z niepełnosprawnościami (druk nr 1929) (łączna debata nad 2 punktami)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Asystencja osobista dla osób z niepełnosprawnościami nie jest dodatkową ulgą, ale warunkiem niezależnego życia, możliwości pracy, nauki, decydowania o sobie, wyjścia z domu bez proszenia rodziny o każdą drobnostkę. To nie luksus, tylko prawo do bycia pełnoprawną osobą. Mam kilka pytań. Czy wnioskodawcy rozważają większą elastyczność w gospodarowaniu godzinami przewidzianymi dla asystentów? W jaki sposób projekty zapewniają realną swobodę wyboru asystenta? Czy wnioskodawcy są gotowi wpisać wprost obowiązek ewaluacji ustawy z udziałem organizacji osób z niepełnosprawnościami? Czy wnioskodawcy są gotowi obniżyć próg 80 punktów? Szanowni państwo, osoby z niepełnosprawnościami już za długo czekają na tę ustawę, która ma zagwarantować im po prostu godne życie. Dziękuję. (Oklaski)