Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Patostreaming nie jest niewinną rozrywką. To zarabianie na przemocy, poniżaniu, upokarzaniu, krzywdzie ludzi i zwierząt. To budowanie popularności na tym, że ktoś cierpi, jest zastraszany, wyśmiewany albo wykorzystywany. Dlatego kierunek tego projektu oceniam bardzo pozytywnie. Internet nie jest przestrzenią bez odpowiedzialności, a wolność słowa nie oznacza prawa do monetyzacji cudzej krzywdy.
Mam trzy pytania: W jaki sposób zamierza się zapewnić, aby te przepisy realnie chroniły dzieci przed treściami brutalnymi, poniżającymi i demoralizującymi, a nie pozostawały tylko symboliczną zmianą w prawie? W jaki sposób zagwarantuje się, że sprawy dotyczące treści z udziałem małoletnich będą traktowane przez organy ścigania priorytetowo, szybko, skutecznie i z natychmiastowym zabezpieczeniem dowodów? W jaki sposób państwo zamierza wesprzeć szkoły i rodziców w rozmowie z dziećmi o patostreamingu, przemocy w Internecie, granicach godności i odpowiedzialności cyfrowej? Bo prawo karne nie zastąpi edukacji, profilaktyki, wsparcia psychologicznego i odpowiedzialności platform internetowych. Dziękuję. (Oklaski)