Bardzo dziękuję, panie marszałku.
Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 90 lat temu tysiące polskich rodzin zostało brutalnie wyrywanych ze swoich domów i zesłanych na bezkresne stepy Kazachstanu. W bydlęcych wagonach wywożono dzieci, matki, ojców, ludzi starszych tylko dlatego, że byli Polakami. Deportacje były elementem bezwzględnej polityki represji Sowietów wobec Polaków mieszkających na terenach zajętych przez Związek Radziecki. Ludzi uznanych za niepewnych politycznie wywożono w nieludzkich warunkach tysiące kilometrów od rodzinnych stron, na stepy Kazachstanu, gdzie czekały ich głód, ciężka praca, choroby i śmierć. Wielu nie przeżyło tej gehenny. Ci, którzy ocaleli, przez lata żyli w strachu, biedzie i tęsknocie za utraconą ojczyzną.
W 90. rocznicę tej tragedii pochylamy głowy przed wszystkimi deportowanymi. Pamiętamy o ich bólu, samotności i niezwyklej sile ducha. Ich los pozostaje bolesną częścią historii narodu polskiego i przestrogą dla przyszłych pokoleń. (Dzwonek) Niech pamięć o nich nigdy nie zaginie. (Oklaski)