Szanowna Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Staję tutaj jako ojciec czworga dzieci. Dwojga dzieci, które są naszym dziećmi, które są naszym szczęściem, jednego, które niestety się nie narodziło, i jednego, które się narodzi już niebawem, mam taką głęboką nadzieję i wiarę.
Chcę państwu powiedzieć, że ta dyskusja nie jest o naszej wierze, religii, o naszym wyznaniu, nawet nie o naszym sumieniu, bo ona dotyczy nas wszystkich, wierzących w pana Boga i niepodzielających tej wiary. Dzisiejsza dyskusja w zależności od tego, jak odpowiemy na pytanie: czy jesteś przeciwko aborcji czy jesteś za aborcją, jest także odpowiedzią każdego z nas, każdej z nas, czy jesteś za prawem fundamentalnym, prawem do życia czy jesteś za prawem do tego, żeby to życie niszczyć, żeby to życie (Dzwonek) zabierać? Czy jesteś za cywilizacją życia, nadziei, miłości czy za cywilizacją śmierci?
Szanowni Państwo! Mówicie często, bardzo często to powtarzacie: nikt nie jest zmuszany do aborcji. Mówicie również: to nie jest obowiązek, to prawo. Wreszcie: to wybór, a nie zakaz. Tylko nie mówicie jednego, że nie dajecie wyboru tym dzieciom. One wyboru nie mają. Jeżeli przeprowadzicie te projekty, głęboko wierzę, że tak nie będzie, to te dzieci nie będą miały żadnego wyboru, bo zostaną zabite. (Oklaski)