Interpelacja w sprawie stanu stosowania ustawy Prawo czekowe oraz zasadności jej dalszego obowiązywania

Szanowny Panie Ministrze,

działając na podstawie art. 192 regulaminu Sejmu RP oraz art. 14 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora, składam niniejszą interpelację w sprawie stanu stosowania ustawy z dnia 28 kwietnia 1936 r. Prawo czekowe.

W ramach przeglądu polskiego porządku prawnego zwracam się z prośbą o udzielenie informacji dotyczących faktycznego stosowania ustawy Prawo czekowe w obrocie gospodarczym.

Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. Prawo czekowe obowiązuje bez zasadniczych zmian od niemal 90 lat. W obliczu powszechnej cyfryzacji płatności oraz dominacji elektronicznych instrumentów rozliczeniowych zasadne jest pytanie, czy jej dalsze obowiązywanie odpowiada aktualnym realiom obrotu.

W związku z powyższym uprzejmie proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

1. Ile czeków zostało wystawionych i zrealizowanych (spieniężonych) w Polsce w latach 2015–2025?

2. Ile postępowań sądowych wszczęto w latach 2015–2025 na podstawie przepisów ustawy Prawo czekowe i jakich czynów dotyczyły?

3. Czy Ministerstwo Sprawiedliwości prowadzi lub planuje prace legislacyjne dotyczące aktualizacji, uchylenia lub zastąpienia ustawy Prawo czekowe nowocześniejszą regulacją?

4. Jakie jest stanowisko ministra w kwestii zasadności utrzymania ustawy Prawo czekowe jako odrębnego aktu ustawowego wobec marginalizacji czeku jako instrumentu płatniczego?

Jednocześnie, na podstawie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, niniejszą interpelację proszę traktować również jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Przypominam, że zgodnie z art. 115 ust. 1 Konstytucji RP udzielenie odpowiedzi na interpelację w terminie 21 dni ma charakter obligatoryjny. Jak wskazuje opinia prawna Biura Ekspertyz i Oceny Skutków Regulacji Kancelarii Sejmu z dnia 4 marca 2026 r. (BEOS-WPP-296/26), „każde nieuzasadnione uchybienie terminowi lub uchylanie się od odpowiedzi stanowi delikt konstytucyjny”. W przypadku braku odpowiedzi w ustawowym terminie lub udzielenia odpowiedzi niewystarczającej, niewyczerpującej albo wymijającej, sprawa zostanie skierowana na drogę sądową przed właściwym wojewódzkim sądem administracyjnym w trybie skargi na bezczynność lub bezskuteczność organu.

Niezależnie od powyższego wskazuję, że uporczywe niedopełnianie obowiązku wynikającego z art. 115 ust. 1 Konstytucji RP może wyczerpywać znamiona czynu zabronionego z art. 231 § 1 Kodeksu karnego (niedopełnienie obowiązków przez funkcjonariusza publicznego działające na szkodę interesu publicznego), co będę brał pod uwagę w przypadku dalszej bezczynności.