Interpelacja w sprawie pogarszającego się stanu zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży w Polsce oraz niewydolności systemu opieki psychiatrycznej w woj. lubelskim

Szanowna Pani Minister,

w przestrzeni publicznej coraz częściej pojawiają się alarmujące informacje dotyczące stanu zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży w Polsce. Szczególne zaniepokojenie budzą wyniki najnowszego badania opublikowanego w lutym 2026 roku przez Galileo Medical, z których wynika, że blisko 60% dzieci doświadcza problemów psychicznych, takich jak objawy depresyjne, zaburzenia lękowe czy chroniczny stres. Na wyniki tego badania zwrócono uwagę również w przestrzeni publicznej, wskazując na skalę zjawiska oraz jego potencjalne konsekwencje dla zdrowia publicznego.

Problem ten nie ma charakteru incydentalnego, lecz systemowy i narastający. W ostatnich miesiącach liczne media ogólnopolskie publikowały materiały dotyczące rosnącej liczby młodych pacjentów wymagających wsparcia psychologicznego i psychiatrycznego. Z doniesień tych wynika, że dostęp do specjalistów jest w wielu regionach Polski znacząco ograniczony, a czas oczekiwania na pierwszą wizytę w ramach publicznego systemu ochrony zdrowia wynosi często kilka miesięcy. W praktyce oznacza to, że pomoc trafia do młodych osób zbyt późno, często dopiero w sytuacji poważnego kryzysu.

Jednocześnie zwraca się uwagę na niedobór kadry medycznej w obszarze psychiatrii dziecięcej. Liczba psychiatrów dzieci i młodzieży w przeliczeniu na liczbę pacjentów pozostaje niewystarczająca, a system kształcenia nowych specjalistów nie nadąża za rosnącymi potrzebami. W wielu przypadkach ciężar pierwszego kontaktu z dzieckiem w kryzysie psychicznym spoczywa na szkołach, które nie dysponują odpowiednimi zasobami ani wsparciem systemowym. Obecność psychologów szkolnych jest często ograniczona, a ich możliwości działania pozostają niewystarczające wobec skali problemu.

Pogarszający się stan zdrowia psychicznego młodych osób znajduje odzwierciedlenie w rosnącej liczbie prób samobójczych oraz hospitalizacji psychiatrycznych w tej grupie wiekowej. Dane publikowane w ostatnich latach przez instytucje publiczne wskazują, że mamy do czynienia z jednym z najpoważniejszych wyzwań zdrowotnych i społecznych współczesnej Polski.

Szczególne znaczenie ma fakt, że przywołane dane pochodzą z aktualnego badania – z lutego 2026 roku – co oznacza, że problem nie tylko nie został rozwiązany, ale ulega dalszemu pogłębieniu. W tej sytuacji zasadne jest pytanie o skuteczność dotychczasowych działań państwa oraz o realne plany systemowego przeciwdziałania temu zjawisku, również na poziomie regionalnym.

W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania.

Z wyrazami szacunku Krzysztof Piątkowski Poseł na Sejm RP