Interpelacja w sprawie pilnej potrzeby reformy systemu Państwowego Ratownictwa Medycznego oraz procedur transportu międzyszpitalnego pacjentów w stanach nagłych

Szanowna Pani Minister,

zwracam się z interpelacją w sprawie o fundamentalnym znaczeniu dla bezpieczeństwa zdrowotnego obywateli. W marcu 2025 roku na Dolnym Śląsku doszło do niewyobrażalnej tragedii. 30-letnia Patrycja doznała udaru krwotocznego i zmarła, ponieważ przez ponad trzy godziny system ochrony zdrowia nie był w stanie zapewnić jej transportu medycznego do oddziału neurochirurgicznego.

Z informacji przekazanych do biura poselskiego wynika, że kontrola Narodowego Funduszu Zdrowia, zakończona w lutym 2026 roku, potwierdziła poważne nieprawidłowości i skutkowała nałożeniem na szpital „Latawiec” w Świdnicy kary finansowej w wysokości 537 470,94 zł. Ustalenia kontroli wskazywały między innymi na znaczną zwłokę w organizacji transportu pacjentki, brak właściwej koordynacji działań oraz praktykę formalnego przeniesienia pacjentki ze szpitalnego oddziału ratunkowego na oddział neurologiczny, podczas gdy nadal oczekiwała ona na transport do ośrodka specjalistycznego.

W toku prowadzonych postępowań ujawniono również, że nie podjęto działań zmierzających do zadysponowania Lotniczego Pogotowia Ratunkowego.

Sprawa ta obnażyła głębokie, systemowe luki w polskim ratownictwie medycznym. Szpitale powiatowe często zawierają umowy na realizację transportu medycznego z podmiotami zewnętrznymi, które nie gwarantują natychmiastowej dostępności zespołów transportowych. W sytuacjach zagrożenia życia, gdy każda minuta ma kluczowe znaczenie dla przeżycia pacjenta i ograniczenia następstw zdrowotnych, takie rozwiązania mogą prowadzić do tragicznych konsekwencji. Jednocześnie publiczne wyjaśnienia przedstawicieli administracji rządowej wskazujące na ogólny brak dostępności karetek w systemie rodzą pytania o rzeczywistą wydolność i bezpieczeństwo funkcjonowania systemu ratownictwa medycznego.

W związku z powyższym zwracam się do Pani z następującymi pytaniami:

Patrycja po swojej śmierci uratowała zdrowie i życie wielu osobom, zostając dawcą narządów. Państwo polskie ma moralny i prawny obowiązek wyciągnąć wnioski z tej tragedii oraz podjąć działania, które pozwolą zapobiec podobnym zdarzeniom w przyszłości. Każdy obywatel powinien mieć pewność, że w sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia system ochrony zdrowia zadziała sprawnie, skutecznie i bez zbędnej zwłoki.