Interpelacja w sprawie realizacji programu "Trzy filary wsparcia osób z niepełnosprawnościami"
Data wpływu: 2025-09-08
Co to jest interpelacja? To formalne pytanie posła do organu władzy (np. ministra) w konkretnej sprawie publicznej.
Przeglądaj też tematy interpelacji, profile posłów i druki sejmowe.
Posłanka Bożena Lisowska pyta o powody odstąpienia od programu "Trzy filary wsparcia osób z niepełnosprawnościami" i brak działań ministerstwa w zakresie wdrożenia bonu terapeutycznego i prozatrudnieniowego, krytykując obecny system wsparcia jako niewystarczający i niesprawiedliwy. Podkreśla, że ministerstwo powinno realizować zobowiązania wynikające z konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych.
HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript
Interpelacja w sprawie realizacji programu "Trzy filary wsparcia osób z niepełnosprawnościami" Interpelacja nr 12145 do ministra rodziny, pracy i polityki społecznej w sprawie realizacji programu "Trzy filary wsparcia osób z niepełnosprawnościami" Zgłaszający: Bożena Lisowska Data wpływu: 08-09-2025 Szanowna Pani Ministro, na podstawie art. 192 Regulaminu Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej zwracam się z interpelacją w sprawie braku działań Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej dotyczących wdrożenia programu „Trzy filary wsparcia osób z niepełnosprawnościami” obejmującego m.in.
bon terapeutyczny oraz bon prozatrudnieniowy. Program ten został opracowany przez środowiska społeczne i organizacje pozarządowe jako odpowiedź na obowiązki wynikające z Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych, w szczególności art. 19, 26 i 27 nakładających na państwo polskie obowiązek zapewnienia rehabilitacji społecznej, dostępu do rynku pracy oraz wsparcia w prowadzeniu niezależnego życia. Z dokumentów przekazanych ministerstwu oraz Gabinetowi Marszałka Sejmu RP wynika, że: już od listopada 2024 r. sprawa była analizowana przez pracowników ministerstwa, 27 lutego 2025 r.
marszałek Sejmu RP przekazał sprawę do Pana Ministra Łukasza Krasonia, jednakże w odpowiedzi z dnia 15 maja 2025 r. ministerstwo poinformowało, że rozwiązania dotyczące bonu terapeutycznego i prozatrudnieniowego „nie są obecnie przedmiotem prac Ministerstwa”. Tymczasem należy podkreślić, że: obecny system wsparcia kieruje środki głównie do pracodawców (SODIR), marginalizując podmiotowość samych osób z niepełnosprawnościami, jedynie ok. 3% osób z niepełnosprawnością korzysta z rehabilitacji społecznej, a ok. 25% jest aktywnych zawodowo, wsparcie systemowe obejmuje w praktyce przede wszystkim osoby całkowicie niezdolne do pracy (ok.
6% populacji osób z niepełnosprawnościami), pomijając ponad milion osób z niepełnosprawnością umiarkowaną, ministerstwo, proponując osobom z niepełnosprawnościami korzystanie z pomocy społecznej, ignoruje fakt, że dochody z renty czy świadczenia wspierającego są wliczane do kryterium dochodowego, przez co większość osób musi ponosić pełne koszty usług. W związku z powyższym zwracam się do Pani Minister z pytaniami: Dlaczego ministerstwo odstąpiło od dalszych prac nad programem „Trzy filary wsparcia osób z niepełnosprawnościami”, mimo że propozycje te stanowią realizację zobowiązań wynikających z konwencji ONZ?
Czy ministerstwo planuje wprowadzenie mechanizmów wsparcia o charakterze podmiotowym, w których to osoba z niepełnosprawnością, a nie wyłącznie pracodawca czy instytucja, będzie bezpośrednim beneficjentem pomocy? Jakie działania podejmuje ministerstwo, aby zwiększyć dostęp do rehabilitacji społecznej i zawodowej dla osób z umiarkowaną niepełnosprawnością, które dziś są praktycznie pomijane w systemie? Czy ministerstwo nie uważa, że obecny model wsparcia, faworyzujący wyłącznie osoby całkowicie niezdolne do pracy, narusza art. 32 Konstytucji RP (zasadę równego traktowania)?
Czy resort zamierza ponownie przeanalizować możliwość wdrożenia instrumentów, takich jak bon terapeutyczny i bon prozatrudnieniowy, które odpowiadają na potrzeby osób z niepełnosprawnościami oraz wzmacniają ich podmiotowość? Zwracam się o pilne przedstawienie stanowiska w tej sprawie, ponieważ brak rozwiązań systemowych powoduje, że ok. 95% osób z niepełnosprawnościami w Polsce pozostaje bez realnego bezpieczeństwa społecznego, co stoi w sprzeczności z deklaracjami rządu dotyczącymi polityki społecznej i integracyjnej. Z poważaniem
Posłanka Bożena Lisowska interweniuje w sprawie nieszczelności systemu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi i braku skutecznych narzędzi weryfikacji deklaracji, co obciąża samorządy. Pyta o plany Ministerstwa Klimatu i Środowiska dotyczące uszczelnienia systemu i wsparcia gmin w egzekwowaniu sprawiedliwych opłat.
Posłanka Bożena Lisowska pyta minister edukacji o plany włączenia edukacji o rolnictwie i produkcji żywności do programów nauczania na różnych poziomach edukacji, szczególnie w kontekście reformy programowej w 2026 roku. Podkreśla konieczność wzmocnienia świadomości społecznej na temat rolnictwa i pyta o konkretne działania i finansowanie z tym związane.
Posłanka wyraża zaniepokojenie kryzysem w polskim hutnictwie stali, spowodowanym m.in. wysokimi kosztami energii i importem. Pyta ministrów o strategię rządu, działania ochronne i podział kompetencji po likwidacji Ministerstwa Przemysłu.
Posłanka wyraża zaniepokojenie kryzysem w polskim hutnictwie stali, spadkiem produkcji krajowej i wzrostem importu. Pyta o strategię rządu po likwidacji Ministerstwa Przemysłu oraz o konkretne działania mające na celu ochronę i rozwój tego sektora.
Posłanka wyraża zaniepokojenie wpływem systemu EU ETS i mechanizmu CBAM na konkurencyjność polskiego przemysłu chemicznego i hutniczego, pytając o działania rządu w celu ochrony tych sektorów i dostosowania unijnych regulacji. Pyta o konkretne kroki podjęte na forum UE, stanowisko rządu ws. wygaszania darmowych uprawnień i rekompensat, analizę wpływu CBAM oraz plan zapobiegania ucieczce emisji.
Projekt ustawy wprowadza Wojewódzkie Zespoły Koordynacji do spraw polityki umiejętności (WZK), które mają pełnić funkcje opiniodawczo-doradcze dla zarządów województw w zakresie rozwoju umiejętności mieszkańców i promocji uczenia się przez całe życie. WZK będą monitorować, koordynować i ewaluować działania związane z polityką umiejętności na poziomie regionalnym, a także wydawać rekomendacje dotyczące kształcenia zawodowego i potrzeb rynku pracy. Ustawa określa również skład, zadania, organizację i finansowanie WZK, a także wprowadza zmiany w ustawach o samorządzie województwa, prawie oświatowym, polityce rozwoju oraz rynku pracy.
Projekt ustawy ma na celu powołanie Wojewódzkich Zespołów Koordynacji (WZK) do spraw polityki umiejętności. WZK mają wspierać województwa w realizacji zadań związanych z rozwojem umiejętności mieszkańców i promocją uczenia się przez całe życie, poprzez opiniowanie i rekomendowanie działań w zakresie strategii rozwoju województwa i polityk publicznych. Ustawa określa organizację, zadania, skład i finansowanie WZK, a także wprowadza zmiany w ustawach o samorządzie województwa, prawie oświatowym, zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz o rynku pracy i służbach zatrudnienia. Wprowadzenie ustawy jest wymagane w ramach Krajowego Planu Odbudowy (KPO).
Przedstawiony dokument to sprawozdanie dwóch komisji sejmowych (Komisji Polityki Senioralnej oraz Komisji Polityki Społecznej i Rodziny) dotyczące Informacji o sytuacji osób starszych w Polsce za rok 2024. Komisje, po rozpatrzeniu informacji i przeprowadzeniu dyskusji, wnioskują do Sejmu o przyjęcie tejże Informacji. Dokument nie proponuje zmian prawnych, a jedynie rekomenduje akceptację raportu o sytuacji seniorów.
Dokument stanowi informację Rady Ministrów o realizacji w roku 2024 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej z dnia 9 czerwca 2011 r. Został przekazany Marszałkowi Sejmu przez Prezesa Rady Ministrów. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej został upoważniony do prezentowania stanowiska Rządu w tej sprawie w parlamencie. Dokument ten służy raportowaniu i ocenie efektywności istniejących przepisów dotyczących wsparcia rodziny i pieczy zastępczej. Celem jest monitorowanie i potencjalna modyfikacja polityki w tym obszarze.
Projekt ustawy nowelizuje przepisy dotyczące rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych oraz ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia. Wprowadza możliwość finansowania programów rehabilitacji społecznej i zawodowej osób niepełnosprawnych ze środków UE przez Fundusz, także na podstawie umów dłuższych niż rok. Zmienia również zapisy dotyczące minimalnych wymagań dla systemów teleinformatycznych stosowanych w publicznych służbach zatrudnienia, w tym standaryzację bezpieczeństwa, wydajności i komunikacji systemów.